Eskiden bu sorunun cevabı otobüs durağındaki kalabalık ya da yan masada oturan sessiz silüetlerdi. Bugün ise durum bambaşka. Akıllı telefonlarımızın sonsuz kaydırma ekranlarında, hayatımızda bir kez bile elini sıkmadığımız insanların en samimi anlarına, en mutlu gülümsemelerine ve en mahrem gözyaşlarına sızıyoruz. Uzmanlar uyarıyor: Bu kontrolsüz “yakınlık”, beynimizi daha önce hiç deneyimlemediği bir sosyal illüzyonun içine hapsediyor.

​Psikiyatride Capgras Sendromu olarak bilinen nadir bir durum vardır; kişi, sevdiklerinin aslında kendileri olmadığını, onların yerini almış birer “dublör” olduklarını iddia eder. Sosyal medya ise bunun tam tersi, ancak bir o kadar çarpık bir versiyonunu yaratıyor. Ekrandaki yüz bize o kadar aşina, o kadar “içimizden biri” gibi geliyor ki; beynimiz aradaki o devasa fiziksel ve duygusal mesafeyi algılamakta zorlanıyor. Sonuç: Gerçek bir bağ içermeyen, tek taraflı ve sahte bir aidiyet hissi.

​Beynimiz Bu Hızı Tanımıyor

​Evrimsel olarak beynimiz, bir yüzü “tanıdık” olarak kodlamak için gerçek zamanlı etkileşime, kokuya, ses tonundaki titreşime ve fiziksel paylaşıma ihtiyaç duyar. Oysa TikTok ya da Instagram algoritmaları, bize sadece birer kurgudan ibaret olan “mükemmel” ya da “aşırı samimi” kesitler sunuyor. Bu durum, dopamin döngüsünü tetiklerken aynı zamanda derin bir yalnızlık duygusunu da beraberinde getiriyor. Çünkü beynimiz, gördüğü bu yüzleri “arkadaş” listesine eklemeye çalışırken, ruhumuz bu ilişkinin karşılıksız olduğunu biliyor.

​Sosyal Deneyin Yan Etkileri: Samimiyet mi, Yoksa Etkileşim Avcılığı mı?
​Bu “tanıdık ama yabancı” hissi, toplumsal empati yeteneğimizi de aşındırıyor. Bir yabancıyı bu kadar yakından izlemek, onu bir insandan ziyade bir “içerik nesnesine” dönüştürüyor. Ve bu noktada, dijital çağın en büyük tuzaklarından biriyle karşılaşıyoruz: Paylaşım çılgınlığı ve sahte samimiyet.

​Birçok kullanıcı, etkileşim uğruna en özel anlarını, en mutlu anlarını, hatta bazen üzüntülerini bile “pazarlıyor“. Bu anların ne kadarı gerçek bir samimiyet içeriyor, ne kadarı “beğeni” ve “yorum” toplamak için kurgulanmış birer sahne? Ekrandaki o gülümseyen yüz, gerçekten o an mutlu mu, yoksa sadece kameraya doğru gülümsemeyi mi öğrenmiş?

​Gerçek dünyadaki komşumuzun kapısını çalmazken, binlerce kilometre ötedeki birinin yeni aldığı koltuğun rengini dert eder hale gelmemiz, dijital bir simülasyonun içinde kaybolduğumuzun en büyük kanıtı.

​Belki de durup kendimize şunu sormalıyız: Ekrandaki o parıltılı yüzlerin kaçı gerçekten hayatımızda? Yoksa sadece beynimizi kandıran, samimiyet maskesi takmış dijital hayaletlerin peşinden mi gidiyoruz?

​Gerçek bağların, ekran ışığının ulaşamadığı o samimi karanlıklarda gizli olduğunu unutmamak gerek.

Logo Taklidi ve Marka Tecavüzü

​Bir markanın logosunu, ismini veya ayırt edici renklerini kopyalamak, tüketiciyi “karıştırma ihtimali”ne sürükler. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu (SMK) bu durumu net bir şekilde yasaklar.
​Hukuki Yaptırımlar: Marka hakkı tecavüze uğrayan kişi; fiilin durdurulmasını, el koyma kararı verilmesini ve maddi/manevi tazminat ödenmesini talep edebilir.
​Cezai Yaptırımlar: Başkasına ait marka hakkına iktibas veya iltibas (karıştırma) suretiyle tecavüz ederek mal üreten veya hizmet sunan kişi, 1 yıldan 3 yıla kadar hapis ve yirmi bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılabilir.

İntihal ve Fikir Hırsızlığı

​İntihal, bir eserin (yazı, tasarım, proje) tamamını veya bir kısmını, atıf yapmadan kendi eseriymiş gibi sunmaktır. Bu durum 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu (FSEK) kapsamında değerlendirilir.
​Manevi Hak İhlali: Eser sahibinin adını belirtmemek veya eseri değiştirerek yayımlamak, yaratıcının en temel hakkına saldırıdır.
​Yaptırım: İntihal durumunda, haksız kazancın iadesi ve yüksek meblağlı tazminat davalarının yanı sıra, süreli yayınlarda düzeltme (tekzip) yayımlama zorunluluğu doğar.

İtibardan Yararlanma ve Haksız Rekabet

​Bazen bir marka birebir taklit edilmez ancak onun toplumdaki bilinirliğinden “parazit” gibi faydalanılır. Buna hukukta “itibar sömürüsü” denir. Türk Ticaret Kanunu (TTK) uyarınca bu, dürüstlük kuralına aykırı bir haksız rekabet biçimidir.
​Önemli Not: Bir işletmenin, rakibinin müşteri çevresini veya marka değerini kullanarak kendine avantaj sağlaması, ticari ahlakın en büyük ihlallerinden biridir.

Başkasına ait bir logoyu veya fikri çalmak, sadece bir görsele el koymak değildir; o görselin arkasındaki güveni çalmaktır. Hukuk sistemimiz, “emek hırsızlığına” karşı kalkanlarını her geçen gün daha da sertleştirmektedir. Unutulmamalıdır ki; başkasına ait bir başarı hikayesinin fotokopisiyle, özgün bir gelecek inşa edilemez.

Dijital çağın getirdiği hız ve kolaylıklar, ne yazık ki kopyalamayı da cazip hale getirebiliyor. Ancak gerçek başarı, taklit etmekte değil, yeni bir şeyler ortaya koymaktadır. Gelecek, ezberlenmiş formüllerin değil, cesur ve özgün fikirlerin üzerine inşa edilecektir. Kendi markanızı, kendi eserinizi yaratmanın ve onu korumanın verdiği gurur, taklit bir başarının asla sunamayacağı bir tatmin kaynağıdır. Gelin, yaratıcı gücümüze inanalım ve her alanda özgünlüğün peşinden gidelim.

Unutmayalım ki, aşırdığınız her başarı, kendi potansiyelinizi de yok saymaktır.

Saros Araştırma’nın Ocak 2026 tarihli “Türkiye Gündemi ve Siyaset Araştırması” sonuçları, olası bir Cumhurbaşkanlığı seçiminde dengelerin Mansur Yavaş lehine değiştiğini ve seçmenin mevcut siyasi figürlere güven noktasında kararsız olduğunu ortaya koydu.

​Ocak 2026 verilerine göre, Mansur Yavaş CHP adayı olarak girdiği senaryolarda Recep Tayyip Erdoğan’ın önünde yer alırken, toplumun yarısından fazlasının “hiçbir siyasetçiye güvenmiyorum” demesi dikkat çekti.

Mansur Yavaş Rüzgarı: Erdoğan’ı Geride Bırakıyor

Anketin en çarpıcı sonucu, adayların partilerine göre dağıldığı senaryoda ortaya çıktı. Mansur Yavaş, CHP adayı olarak girdiği yarışta %43,5 oy oranına ulaşarak, %35,9 alan Recep Tayyip Erdoğan’a karşı belirgin bir üstünlük kuruyor.

​Öte yandan, Ekrem İmamoğlu’nun CHP adayı olduğu bir başka senaryoda ise yarış baş başa devam ediyor:

​Recep Tayyip Erdoğan: %32,4

Ekrem İmamoğlu: %26,4

​Mansur Yavaş (Bağımsız/Diğer): %22,5

İkili Yarışta “Burun Buruna” Mücadele

Cumhurbaşkanı Erdoğan ile CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in karşı karşıya geldiği bir senaryoda seçmenin tercihi neredeyse eşitlenmiş durumda. Bu senaryoda Erdoğan %50,7 ile kıl payı öndeyken, Özgür Özel %49,3 ile rakibini çok yakından takip ediyor.

Muhalefetin Çatı Adayı Kim Olmalı?

Seçmene “Muhalefetin adayı kim olmalı?” diye sorulduğunda, halkın tercihi net bir şekilde Mansur Yavaş’tan yana:

​Mansur Yavaş: %32,8

​Ekrem İmamoğlu: %10,5

​Selahattin Demirtaş: %7,9

​Özgür Özel: %5,9

​Ancak bu soruda “Fikrim Yok” diyenlerin oranının %31,9 olması, muhalefet seçmeninin bir kısmının hala kararsız olduğunu gösteriyor.

Güven Krizi: “Hiçbiri” Diyenler Zirvede

Araştırmanın belki de en düşündürücü verisi, “Türkiye’de en çok güvendiğiniz devlet adamı/siyasetçi kim?” sorusuna verilen cevaplar oldu. Katılımcıların %53,0’ü “Hiçbiri” yanıtını vererek mevcut siyasi tabloya olan güvensizliğini ortaya koydu. İsim bazında ise güven sıralaması şöyle:

​Recep Tayyip Erdoğan: %17,9

​Selahattin Demirtaş: %6,3

​Mansur Yavaş: %3,9

Haber:  Dilek Bozkurt

​

​

Daha da kötüsü, sana haksızlık yapan kişinin, sanki asıl mağdur kendisiymiş gibi bir zırha bürünüp senin sınırlarını hoyratça çiğnemeye devam etmesidir.

​Bize yapılan bir haksızlığa karşı sesimizi yükselttiğimizde, beklemediğimiz bir tepkiyle karşılaşırız: Karşı tarafın “incinmişlik” maskesi. Haksızlığı yapan o değilmiş gibi, senin verdiğin tepkiyi “agresiflik” veya “anlayışsızlık” olarak yaftalar. Bu, klasik bir manipülasyon taktiğidir. Fail, odağı kendi suçundan çekip senin tepkine odaklar. Böylece mesele “yapılan haksızlık” olmaktan çıkar, “senin verdiğin tepkinin sertliği” haline gelir.

​Kişisel sınırlarımız, ruhsal evimizin duvarlarıdır. Haksızlık yapan biri bu duvarları bir kez aştığında ve buna “haklılık” kılıfı uydurduğunda, sadece o anki olayla kalmaz; senin özsaygına da göz diker. “Sen çok hassassın” ya da “Benim niyetim kötü değildi” cümleleri, aslında o sınır ihlalini meşrulaştırma çabasıdır.
​Ancak unutmamak gerekir ki; birinin niyetinin “kötü olmaması”, verdiği zararı ortadan kaldırmaz. Kimsenin, kendi hatasını örtbas etmek için sizin sınırlarınızın üzerinde tepinmeye hakkı yoktur.

​Bu haksız döngü içinde mücadele etmek, bazen akıntıya karşı kürek çekmek gibi hissettirir. Haklıyı oynamaya devam eden birine hakikati anlatamazsınız, çünkü o kendi kurguladığı hikayenin kahramanıdır. Bu noktada en büyük mücadele, karşı tarafa bir şeyleri kanıtlamak değil, kendi gerçekliğine sahip çıkmaktır.

Size haksızlık yapanların nezaketinizden veya sabrınızdan faydalanıp sizi suçlu hissettirmesine izin vermeyin. Sınır çizmek kabalık değildir; kendinize olan borcunuzdur. Unutmayın, bir başkasının konforu için kendi huzurunuzdan feragat ettiğiniz her an, o haksızlığa ortak oluyorsunuz demektir.

​Sesinizi kısmayın. Haklı olduğunuz bir kavgada, karşı tarafın mağduriyet tiyatrosuna bilet almayın.

Editör notu da iliştirelim şuraya ; Sınırlarını koruyan insanlar her zaman yalnızdır.  Çünkü hakikatin dostu az, menfaatin alkışçısı boldur.

Sevgilerimle…

Gıda israfı sadece yiyeceğin kaybı anlamına gelmiyor; o gıdayı üretmek için harcanan su, enerji ve emek de çöpe gidiyor.

​Karbon Ayak İzi: Küresel sera gazı salınımının yaklaşık %8-10’u israf edilen gıdalardan kaynaklanıyor. Eğer gıda israfı bir ülke olsaydı, Çin ve ABD’den sonra dünyanın en büyük 3. emisyon kaynağı olurdu.

​Su Kaybı: İsraf edilen gıdaların üretimi için her yıl 250 km³ su harcanıyor. Bu miktar, dünyanın en büyük nehirlerinden bazılarının yıllık akışına eş değer.

​Ekonomik Zarar: Küresel ekonomiye maliyeti yıllık yaklaşık 1 trilyon dolar seviyesinde.

Her Yıl 23 Milyon Ton Çöpe Gidiyor!

​Küresel krizin Türkiye ayağında rakamlar ürkütücü bir boyuta ulaşmış durumda. Türkiye İsrafı Önleme Vakfı (TİSVA) ve TÜİK 2024-2025 verilerine göre, Türkiye’de gıda israfı bir “milli güvenlik meselesi” olarak değerlendiriliyor.

Ülkemizde her yıl yaklaşık 23 milyon ton gıda israf ediliyor. Bu miktar, her gün binlerce kamyon dolusu taze gıdanın doğrudan çöpe gitmesi anlamına geliyor.

TÜRKİYE’DE İSRAFIN FATURASI 14,5 MİLYAR DOLAR

​Kişi Başı Kayıp: Türkiye’de bir birey yılda ortalama 102 kilogram yiyeceği çöpe atıyor.
​Ekmek İsrafı: Türkiye’nin en kronik sorunu olan ekmek israfında rakamlar çarpıcı; günde yaklaşık 12 milyon adet, yılda ise 4,4 milyar adet ekmek israf ediliyor.
​Meyve ve Sebze: Üretilen meyve ve sebzelerin %35-40’ı henüz sofraya ulaşmadan; hasat, taşıma veya depolama aşamasında kayboluyor.

​Hanehalkı Harcamaları ve İsraf Korelasyonu

​TÜİK’in 2024 yılı “Hanehalkı Tüketim Harcaması” verilerine göre, çöpe giden gıdaların tür bazında dağılımı şu şekildedir:

​Ekonomik Karşılık: Yapılan analizler, Türkiye’deki gıda israfının yıllık ekonomik bedelinin 14,5 milyar dolar (yaklaşık 500+ milyar TL) civarında olduğunu gösteriyor. Bu israfın sadece %5 oranında azaltılması bile, 900 bin ailenin bir yıllık geçim giderini karşılamaya yetiyor.

​Bilgi Eksikliği İsrafı Tetikliyor

​TÜBA (Türkiye Bilimler Akademisi) raporlarına göre, tüketicilerin büyük bir kısmı gıda etiketlerini yanlış yorumluyor. Özellikle “Son Tüketim Tarihi” (STT) ile “Tavsiye Edilen Tüketim Tarihi” (TETT) arasındaki farkın bilinmemesi, güvenle tüketilebilecek binlerce ton gıdanın çöpe atılmasına neden oluyor.

Bilinçli Tüketim Bir Tercih Değil Zorunluluk

Sürdürülebilirlik uzmanları, israfın en büyük nedenlerinden birinin “son kullanma tarihi” ile “tavsiye edilen tüketim tarihi” arasındaki farkın karıştırılması olduğunu belirtiyor. Ayrıca, estetik standartlara uymayan (şekli bozuk) meyve ve sebzelerin market raflarına giremeden atılması, sistemik israfın en somut örneği olarak gösteriliyor.

Gıda israfını %50 oranında azaltmak, Birleşmiş Milletler’in 2030 Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri arasında yer alıyor. Bireysel olarak atılacak küçük adımlar—alışveriş listesi yapmak, porsiyon kontrolü ve gıdaları doğru saklamak—bu devasa krizin çözümünde kilit rol oynuyor.

Haber: Dilek Bozkurt

” Sözün, kelimenin duygulara yayıcısı ” betimlemesini severim ve özümserim. Tecrübelerimden kaleme aktardığım her yazı bunun neticesidir. Sonuçta kalem tutan bir kişi fildişi kulede yaşayıp, hayata dokunmadan hayat hakkında, duygular hakkında ahkâm kesemez öyle değil mi?

Bazı duygular vardır ki, tekrarı hissettirir. Bazen bir şey senin aynı olmadığındır ve bazen bir diğer şey her şeyin değiştiğidir. Bu duygu regülasyonun sağlandığında paniğe kapılma ve “şaşırma” yeteneğini kaybetme !

İnsanların sana her gün farklı gelme yeniliğine hep şaşır mesela. Eskisiyle kıyas yapma. Ne eskiyi unut ne de eskiye hapsol! Yaşadığın anda dengeyi koru, öfkene yenik düşme.

Kimse geldiği gibi gitmiyor bu dünyadan. Örneğin Fizyolojik değişimi referans alabilirsin. Ya da bir nehir düşün sürekli akıyor, aynı görünüyor belki ama değil !

Her şey bir akış halindedir. Tıpkı bir nehir gibi insan da bir akış içindedir.

Henüz ölmemiş bir kişi ölü değildir! Ölmeden her tecrübenin tekrarının yorduğu zamanları hissedebilirsin. Tekrarda kendini hırpalama. Tekrarı hissetmemek için ya bilinç sahibi olmayacaksın ya da öyle bilinçli olacaksın ki; her tekrarda yeni bir şey öğreneceksin.

” Hatırlamaya çalıştığımda, yaşamımda gerçekten hayat dolu , tutkulu olduğum birkaç dakikadan fazlasını bulamıyorum ” dediğinden bahsedilir Bertrand Russel‘in

Soralım kendimize; ” Hayatımızda kaç dakika gerçek tutkudan bahsedebiliriz?” Belki çok – belki az ….Yaşamda mutlak mutluluk yok zaten. Hayatımıza ” gerçek tutku ” katabilecek meşguliyetlerimiz olmalı. Sosyal medyaya hapsolmuş gerçeklikten uzak mutluluk paylaşımlarına imrenen insanlar olmaya yönlendiriliyoruz. Sonra da kendi gerçekliğimize bakıp sıkıntı çekiyoruz. Asıl sorun burada başlıyor.

Çünkü; ” ruhsal gürültünün yoğun olduğu içsel iletişimde kişi kendini duyamaz. Bu çok tehlikelidir. Ruhsal gürültü çevresel olumsuz etkileyeceği gibi kişinin içsel iletişimi ile birlikte psikolojik sorunları ortaya çıkarabilir. ”

Biriktirilen negatif duygular insan iletişiminde telafisi olmayan sonuçlar doğurur. İletişim olmadan ne gündelik yaşantımızı sürdürmek ne de toplumsal yaşantımızı sürdürmek imkânsızdır. Çünkü iletişim rastgele bir eylem değildir, insan hayatının en temel olgusudur.

İnsan var oluş hikayesiyle birlikte, büyüme – gelişme evresiyle öğrenmeye başlar. Belleğinde birçok bilgi kaydeder. Bazı bilgileri farkında olmadan ezberleriz. Doğuştan gelen genetik mirasımız ve yetiştiğimiz çevreyle kişiliğimizi oluştururuz. Büyüdükçe kendi gerçekliklerimizin farkına varıp, bize ezberletilmiş olan gerçekleri sorgulamaya başlarız.

Yaşam bize öğrendiğimiz ezberlere karşı kuşku da duymamızı öğretir. Bu serüvende önemli husus kendimizle aramıza mesafe koymamak olacaktır. Hele ki bu çağda insanların yaydığı negatif manipülasyon direkt vicdanınızı hedef alır. Uğradığınız haksızlık karşısında koyduğunuz sınır kişisel algılanır ve size karşı saldırı vuku bulur.

Hayatın olağan akışında her şeye yer var diyerek , olgunlukla bu saldırıyı bertaraf etme şansınız yüksek. Unutmayalım ki insanın dili, dünyasının sınırlarını belirler. Dili bayağı olan bir saldırı karşısında yapılacak şey sessiz ve etkili bir mesafe koymaktır.

Kolaysa sen göster bu olgunluğu diyorsanız; şu sözlerimle bitireyim:

” Vasat bir üslubu asla görmemeyi – muhatap almamayı öğrendim.”

Sevgilerimle Dilek Diden ….

Etik kavramının kökeni Yunanca “ ethos” sözcüğünden gelen; karakter, alışkanlık, töre, görenek ve erdemli olmanın temel tavrı gibi çeşitli anlamları içerir.

Ethos sözcüğünün felsefi içeriği, Yunancada iyi ve ideal       “varoluş tarzı ” geliştirmeye ya da ” bilgece bir eylem yolu arayışına” denk gelir.

İletişimle ilgili çalışmalar, etiği genel olarak normatif ve betimleyici etik yaklaşımlar olmak üzere iki farklı kategori altında inceler. Etik için, bireyin icra ettiği davranışlarının sorumluluğunu yüklenebilmesiyle ilgilidir diye de ifade edilebilir. Türkçe sözlükteki karşılığı ise; töre bilimi, çeşitli meslek kolları arasında tarafların uyması veya kaçınması gereken davranışlar bütünü olarak geçmektedir. Etik, sadece ahlâkın temel ilkelerini belirlemekle kalmaz, aynı zamanda bireysel ve toplumsal davranış biçimlerine rehberlik edecek normları da koymaya çabalar.

Etik ” değer ” bilgisidir, ahlâk ise ” kural “… Her ikisi de davranışı bağlayıcı hükümle koyar. Ahlâksal kurallar birey tarafından pek kolay tartışmaya açılmazken, değerler yorumlamaya açıktır.

Ahlâk kuralları bireyin içine doğduğu toplumsal yapıda hazır olduğu normları ifade ederken ; değer bilgisi, insanın içine doğduğu toplumsal dünyayı anlamaya
çalıştığı süreçte sorduğu sorulara aldığı yanıtlardan oluşmaktadır.

Ahlâk yalın biçimde, bireylerin uymalarının zorunlu olduğu kurallar bütünüdür, etik ise belli bir profesyonel mesleği icra eden kişilerin uyması gereken ilkeler bütünü…

Ahlâk sözcüğünü bazı zaman ” iyilik ” yahut
” doğruluk ” sözcükleriyle eş anlamlı olarak kullanıldığı da görülmektedir.

Etik ve ahlâk ile ilgili tanımlamalara ve aralarındaki farka bilinçli olarak değinmek istedim. Son zamanlarda bu iki kavramın değer kaybı yaşadığı birçok olaya tanıklık ediyoruz. Kimi zaman bir sosyal medya paylaşımı, kimi zaman bir haber, kimi zamanda bireysel temas ettiğimiz olaylardaki deneyimlerimizle…

İçine doğduğumuz toplumun alıştığı kodlar var, kutsalları… Değerlerin şekil değiştirdiği ” benci ” lik hazzı insan yaşamının temeli bir hâl almış durumda. Böyle olunca da bireysel haz ve dahasını arzu etme hırsı sebebiyle, insan etik ve ahlâk kurallarından uzak gündelik yaşamın geçici hevesleriyle acımasız hülyalara dalmış vaziyette.

Davranışta ölçülü olma vaazı güncelliğini yitirmiş; ” güç, para, hırs ” arzusu insana başkalarının üstüne basarak bireylerin hakkını gasp etme hakkına sahip olduğu şuursuzluğunu yerleştirmiş durumda…
Bununla beraber nefret söylemi de her geçen gün düşmanlığı teşvik eden, savunan , haklı gösteren ifade biçimiyle yıkıcı ve dışlayıcı etkisini arttırmaya devam etmektedir.

Eğitimli – eğitimsiz olsun fark etmez, etik ve ahlâk kurallarının dışında yaşam süren çoğunluk emek vermeyerek ulaştığı her ne varsa bir gün mutlaka kaybeder.

Vatandaş olarak bize büyük görev düşüyor ; ” Uyanık Olmak “… Otorite karşısında bizlere verilen her bilginin doğruluğunu süzgeçten geçirmeden, herhangi bir olayı, olayın kahramanı ilan edilenleri ne gözümüzde çok büyütmek ne de yerin dibine sokmamakta büyük yarar var.

Tepkilerimizi kontrol altında , itidalli bir şekilde yapmak en iyisi…

Gündelik hayatın keşfinde akışa çok fazla kapılmadan, etik ve ahlâkı kapının dışında bırakmadan ve birazda mümkünse haddimizi bilerek yaşayabilirsek muhteşem olacak!

Ahlâkı sıfır, paraya tapan , liyakat sahibi olmayan insanlar aramızda kol geziyor arkadaşlar. Onlara fırsat vermemek bizlerin gerçeklere uyanışı ile mümkün. Aklın uykusu canavarlar doğurur, aklımıza mukayyet olalım.

Kişisel çıkarlardan arınmış bir hayat önemli bir değerdir. Kişinin kendi çıkarının herkesin yararına olacağı iddiası kişinin maneviyatını güçlendirmesi, kişisel gelişimi açısından ele alınınca bir değer kabul edilir, ” toplumun çıkarları ” yalanları adı altında cebini dolduranların yararının herkes adına yararlı olduğu ifadesi rasyonel değildir, olamaz.

Anlayana kıssadan hisse diyelim. Özümseyerek okuyan herkese sevgilerimle…

Dilek

Yorumlayıcı sosyoloji gündelik hayatı anlamanın hayatın genelini anlamak için önemli bir kaynak olduğunu savunur. Ana akım sosyoloji tarafından gelişigüzel ve basit işliyor izlenimi yaratmayı nedeniyle gündelik hayatın bir bilgi kaynağı olarak ihmal edilmesi yorumlayıcı sosyolojinin , gündelik hayatın sosyolojinin oluşmasına / keşfetmesine olanak sağlamıştır.

Eleştirel sosyoloji ile ana akım sosyoloji arasında ise büyük gerilim söz konusudur. Ana akım sosyoloji ile eleştirel sosyolojinin sosyal dünyaya ve yaşayan insanlara bakış açıları birbirinden tam anlamıyla farklılık göstermektedir.

Ana akım sosyoloji der ki; ” Sosyal dünya bir sahnedir. İnsanlar bu sahnede rol alır ve rollerini oynarlar. ” Bazı zaman hep beraber bazı zaman tek başlarına oynarlar. İnsanı sosyal dünyanın içinde, rüzgarın önündeki yaprağa benzetir ana akım sosyoloji ve devam eder . Sosyal dünya insanın neleri yapabileceğini belirler. Buradan çıkarmamız gereken bir sonuç göze çarpar ki o da şudur; ” ana akım sosyolojiye göre sosyal dünya ve insan birbirinden ayrı birer varlıktır.” Tam da bu noktada eleştirel sosyoloji devreye girer ve der ki; ” Hop bir dur bakalım!” Bu bahsettiğin yöntem kesinlikle insanların davranış ve yaşantılarını incelemeye uygun olmamakla beraber, toplumun karmaşıklığını, akıcılığını unutma toplum durağan değildir ki, diye karşı çıkar.

Ana akım sosyolojinin incelediği nesne ” sosyal dünya” dır. Ve bize şu soru üzerinde düşünmemiz gerektiğini ifade eder; ” Sosyal dünya derken neyi anlıyoruz veyahut neyi anlamamız gerekiyor?” Ana akım sosyoloji tek ve geçerli bir cevap üzerinde durmadığı gibi şunu söyler: “ dünya ona nasıl baktığınıza göre değişim halindedir.” Aynı mekanı farklı açılardan seyretmeye benzer. İnsana ve onun yaptıklarına bakış sosyal dünya içerisinde aslında insanın içinde bulunduğu ortama göre sürekli değişim göstermektedir. Peki insanın bakış açısını değiştirmesi mümkün müdür? Teorik olarak mümkün evet yalnız bakış açılarının üzerine çıkarak açılardan kurtarılmış, arınmış bir bakış açısı elde edilmesinin pratikte imkansızlığından bahseder ana akım sosyoloji.

Eleştirel sosyoloji ise sosyal dünya için; insanların yaptıklarının süreklilik ve anlam kazanan eyleme dönüşen alanından söz eder. Der ki eleştirel sosyoloji, insan eylemde bulunmaktan vazgeçtiğinde veyahut tüm insanların yaşamı son bulduğunda, dünyanın sosyalliğinin hiçbir anlamı kalmaz bundan bahsetmek dahi imkansızlaşır.

Ana akım ve eleştirel sosyoloji okumaları insanın yaşadığı sistem içerisindeki varlığının anlamını sorgulamaya yöneltiyor. Bu kısımda Pareto’nun ünlü “ seçkinlerin dolaşımı ” teorisinden bahsedebiliriz. ” Sosyal düzeni yürütmek için, güçlü zengin zümrelerin yerini daha sonra başka seçkin zümreler almakta ve böylelikle devri olarak görülen değişme, sosyal düzenin işlenesini sağlamaktadır. ”

HER SEÇKİN GRUP TARİH SAHNESİNDEN MUTLAKA ÇEKİLİR

Pareto demişken “ azınlık ” yönetiminin bütün toplumlar adına kaçınılmaz olduğunu ifade ettiğini belirtmeden de geçmeyelim ve devam edelim; Pareto : bir toplumdaki tüm bireylerin ya belli bir ölçüde yönetici ya da yandaş olarak var olduğunu/ doğduğunu fakat devrimlerin bir seçkin grup yerine başka bir grubu ortaya çıkardığını öne sürer. Ona göre, seçkinler yönetiminin temelini; ” kitlelerin parçalanmışlığı, dağınıklığı ve duyarsızlığının aksine” yönetici seçkinlerin kişisel nitelikleri meydana getirir. Her seçkin grubun , kısa veya uzun süre fark etmeksizin tarih sahnesinden çekileceğini söyler. Buna sebep olarak da , seçkin grubun yükselmesini sağlayan nitelikleri kaybetmesine bağlar.

Yani hiçbir imparatorluk sonsuza kadar sürmez diyelim biz ona. Her yükseliş ve çöküş kendi içindeki parametrelerin getirdiği dengede belirlenir.

ARSLANLAR VE TİLKİLER

Etrafımızda Pareto ‘nun “ arslanlar ve tilkiler ” olmak üzere belirttiği iki tip seçkine rastlamak pek mümkün.

Arslanlar için:

Güç kullanarak yönetirler
Açık sözlü, kararlı
Ve acımasız

Tilkiler için:

Gizlice yönetirler
Kurnaz ve yönlendirici
Ve diplomatiktir diye betimler Pareto ve ekler; Arslanlar Tilklikerin, Tilkiler Arslanların yerini almaya çalışırken toplumdaki temel değişimler gerçekleşir. Bütün seçkinler zamanla çöker, geriler ve yıpranırlar.

AŞİNA OLAN BİLİNMEZ!

Bütün bu sosyolojik kuramları bilmeden birebir aynısını yaşıyoruz diyenleri duyar gibiyim.

Gündelik yaşam içerisinde birçok şeye aşinayız. Günleri devirerek sosyal dünya içerisinde birçok kişiyle temas ediyoruz. Genellikle en tuhaf dediğimiz her şey bayağı olandır. Kişisel çıkarlar söz konusu olunca sistem içinde bütün bayağılığa alışan ve bu bayağılıkla beslenen gruplar bir araya gelir. Her grup kendi akışının aşinası olur. Bazı aşinalıklara dikkat etmek de yarar vardır. Çünkü HEGEL; ” AŞİNA OLAN BİLİNMEZ!” der. Kabul ettiğiniz aşinalık ahlaksızlıksa bunun farkında olmayabilirsiniz ya da çıkarlarınız doğrultusunda bu aşinalığa aşinasınızdır. Aşinalık duyguları örter, dolayısıyla insanı… Yani ya maskekelerle gündelik yaşamda yerinizi alırsınız ya da maskelerinizi fark eden insanların varlığıyla tanışır amaçsız konfor alanınızdaki uykunuzdan uyandırılırsınız! Eee sonuçta herkesin aşinalığı kendi sisteminde işler sonuçta….

Sevgilerimle Dilek …

Bilemiyorum ama yazmak ve yaşadıklarımı aktarmak istiyorum. Bu belki biraz iyi gelecek ve belki de yaşadığım şeyleri okuyanlar da bir nebze olsun sorgulamaya vesile olacak. Doğrusu bana karşı ön yargısı olan ve hiçbir şeyi bilmeyenler için anlaşılır olmak elbette ki mutluluk verecek.

Kıymetli okuyucu, size inandığım bütün doğrular adına yemin ederim ki gazetecilik yapmak benim için çok ama çok zor bir hâl almıştır. Gerçekleri yazmanın, haksızlıklar karşısında durmanın bedellerini ağır şekilde ödüyorum. Yaşadığım onca şeye rağmen yine de gazetecilik refleksimi durduramıyorum. İnanın durdurabilmenin yollarını arıyorum fakat gün sonunda ya gündemi yorumlarken , ya haber yazarken ya da belge yayınlarken buluyorum kendimi.

Bu yaştan sonra ne iş yapacağımı da bilmiyorum. Hoş bu meslekten de inanın zerre para kazanmıyorum. Zaten gazeteciyim demeye de epey bir süredir utanıyorum. Çünkü maalesef ki gazetecilik mesleğinin itibarı yerle yeksan edilmiş durumda. Ve ne yazık ki bu duruma gazetecilik faaliyeti gösteren insanlar sebep oldu. Yerelden – ulusala çoğunluk ( Herkes değil ama ÇOĞUNLUK) mesleği ayağa düşüren insanlarla dolu.

Bedava kahvaltılar, bedava iftarlar, herhangi bir yayın organıma reklam alayım veyahut elimde şu belge var dur şu iş adamına elimde belgen var diyeyim de yazmayarak para kazanayımcılar ortada fink atıyor.

Bir iş insanı ile karşı karşıya geldiğinizde gözlerinden okunuyor; aman diyor reklam mı isteyecek ya da belgeyle tehdit mi edecek?

Onlarda bu yeni sistemin şifrelerini çözmüşler ve belli bir ücrete haberlerini yaptırıyor ve böylece el altında tutuyorlar bu sözde gazetecileri.

İş insanının birinin kardeşi sırf X ( Tweeter) üzerinden gündemle ilgili bir yorumda bulunduğum için hakaret etmiş ve şu sözleri sarf etmişti: ” Kemiğini atsam koşa koşa gelirsin .” O şahsın sözleri aslında bana değilmiş arkadaşlar önüne kemik atıldığı için saygı duruşunda duranlaraymış. Ne bilsin beni! Bilememiş, diğerleri gibi sanmış da konuşmuş. Bugün geldiğim noktada vallahi onlara da kızamıyorum.

Çünkü şunu gördü bu gözler; meslek örgütü- gazetecilerin birlik beraberlik ve dayanışması için kurulan platformlar hakaret edilen gazetecilere karşı kınama yayınladıkları yerlere plaket vermeye kadar gidebiliyor. Evet evet yanlış okumadınız, tam olarak bunlar vuku buluyor. Böyle bir omurgasızlık böyle bir vizyonsuzluk almış başını gidiyor.

Değerli okuyucu Türkiye maalesef “Sivil Toplum Örgütü” çöplüğüne dönüşmüş vaziyette. Bunu yıllardır her harekette bulunan aktivist bir kardeşiniz olarak söylüyorum. Sivil Toplum Örgütlerinin varlığının, kuruluş amacından sapması, mevcut konumda olmaması gereken kişilerin başkanlığa getirilmesi münasebetiyle tehlikeli sonuçlar doğuruyor. Kişilerin kendi ajandalarına aldıkları notlar dahilinde uygulamaya çalıştıkları planlarının ve stratejilerinin bir parçası olmak istemediğiniz zaman, hiç sekmez, işleyişte problem çıkaran – sevilmeyen – uzakta tutulmaya çalışılan kişi oluyorsunuz.

Bir de işin içinde şeffaflık yoksa aman aman diyeyim uzak durun. Her zaman söylerim yine yineleyeyim hiç şüphesiz her hareketin projelerini gerçekleştirmek için maddi olanaklara ihtiyacı vardır. Bu ihtiyacı karşılarken bulduğunuz kaynaklar alana hizmet etmenizi engelleyecekse (tarafsızlık ilkesine zarar verecek ve kişisel menfaatlere hizmet edecekse) ve şeffaflık göstermeyecek düzeydeyse belki çalışmalarınızı kısa vadede gerçekleştirebilirsiniz ama şeffaflığın olmadığı yerde, çanak çömlek bir gün patlak verir.

Bu konuya da girmişken şunu söyleyeyim basın ile ilgili çoğu meslek örgütü gazetecilerin sesi naraları atar, fakat hep kişisel ikbal uğrunda döner dururlar. Öyle ki meslek örgütü denilen toplulukların, WhatsApp gruplarında gerçekleri konuşmanıza dahi müsaade etmediğini hadsiz şekilde sesinizi bile kısmaya kalktıklarını  görürsünüz. Meslek örgütü topluluğu denilen yerde gazetecinin sesinin kısılması da ne ironi değil mi? Benim için tek başına olmanın bir yere bağlı olmamanın özgürlüğünün verdiği bu devasa iddianın huzuru içinde yazıyor olmanın keyfi paha biçilemez onu da söyleyeyim.

CÜZZAMLI DİLEK ‘E YAKLAŞMA

Bu üst başlık benim bir diğer yaşadığım gerçek. Sırf gerçekleri yazıyorum diye bana karşı yapılan ambargolardan bir tanesi de bu. Cüzzamlıymışım gibi bir muamele ile insanları benden uzaklaştırma çalışmaları yaptılar.

➖ Bazı  Belediye Başkanlarının Kılıçdaroğlu ‘cu o dediğini ve fotoğrafta yanımda duran gazeteciye
” Ne işin var onun yanında?” diye ültimatom verdiğini

➖ Bazı  İlçe başkanlarının yazdıklarım hoşuna gitmediği için
( özellikle Kılıçdaroğlu Kurultay meselesini) ona selam dahi vermeyeceksiniz dediğini

➖ Bazı dernek başkanlarının, eski  Milletvekili biriyle X Platformunda yazdıklarımı ekran alıp bu Ekrem’i yazıyor diye sağda – solda gösterdiğini

➖  CHP Belediyelerinde adımın kara listeye alındığını

➖ Sosyal medyada fotoğrafıma beğeni koyduğu için insanların aranıp uyarıldığını

➖ Haberde adı geçenlerden bazılarının, benim adım niye var diye defalarca telefonda aranarak bu konularda psikolojik tacize uğradığımı

Ve dahasını yaşadığımın artık herkes tarafından bilinmesini istiyorum.

Hani AKP faşistti? Ben AKP ile ilgili haber yaptım ama bir kez olsun bu belgeyi niye yayınladın diye kimseden telefon almadım.

Ben sizi desteklerken iyiydim de sevgili CHP, Kemal Kılıçdaroğlu ‘na kurultayda yapılan haksızlıkları yazdığım günden beri niye cüzzamlı oldum çıktım? Ne olur bunun cevabını verin bana?

Tekrar edeyim Kemal Kılıçdaroğlu ‘nun bu ülkeye önerdiği temiz siyaseti benimsedim ve bununla birlikte yanlış kararlar verdiği, yanında yöresinde bulunanlarla ilgili sert eleştirilerimi de yapmış birisiyim. Ki kendisini çok sert eleştirdiğim günleri sayın Kılıçdaroğlu da biliyor ve hiç gönül koymadı bugüne dek. Bu da onun zarif kişiliği diye yorumlamamı yaptım ve takdir ettim.

Kılıçdaroğlu sizin partinin bir önceki dönem genel başkanı değil miydi? Bu düşmanlık “o” na mı, bana mı? Bilmek istiyorum.

Çok ama çok yorgunum. Bunca şey yaşıyorken bir de yetmezmiş gibi evime biri girdi. Bu konuda arayan mesaj atan herkesi not ettiğim gibi görüp ses çıkarmayanları da not ettim.

Bugüne dek haksızlıklar karşısında ses oldum. Mazlumun hakkını aradım, bana ne deseydim görmezden gelseydim bazı şeyleri, inanın çok farklı olurdu her şey benim için. Ama öbür türlüsünü tercih etmedim, edemedim. Fıtrat denilen şey gerçekten doğru arkadaşlar. Bazı şeyler benim karakterime ters. Ben yalandan gülemem, yalandan konuşamam, yalandan idare edemem, kişinin yüzüne hissettiğimi direkt konuşurum. Dilim dursa mimiklerim konuşur. Samimiyetin olmadığı hiçbir ilişki de bulunmam. Çok çevreye sahip olup az arkadaşı olan o insanım ben. Hele çıkar ilişkisi için arkadaşlık edenleri hissettiğim an topuklarım. Doğru anlamak için epey bir zaman tanırım ama emin olduğum zaman da şak diye koyarım mesafeyi.

3 günlük dünya ve bu 3 günlük dünyada onurlu bir yaşam mücadelesi vermeye devam edeceğim. İnsan ömrü kaç yıl? Ne kadar yaşayacağımızı biliyor muyuz? Yarına son nefesimi verirken dünya nimetlerine kanıp kötülüğe bulaşmadan göç etmek istiyorum bu dünyadan. Sevenimiz olduğu kadar sevmeyenimiz de olacak elbet. Ama hepsi en azından ortak bir şeyi söylüyorlar ve söyleyecekler;

“KADIN DÜRÜST”

İŞTE BU ZENGİNLİK DEĞİL DE NEDİR? 

………………………

Yazımı okuma nezaketi gösteren ve dürüstlüğüme inandığı için bugüne dek destek veren  sevgili arkadaşlar , bir nadasa ihtiyacım var. Bu ne kadar sürer bilmiyorum. Gazetecilik refleksimi durdurabilir miyim, bir nadas olur mu inanın onu da bilmiyorum?!

Ne kadar çok yorulduğumu, kolumun kanadımın ne kadar kırıldığını, güçten yana olup 3 kuruş için insanların nasıl zalimleştiğini bir bilseniz. Bu yazıyı bir dertleşme yazısı olarak düşünelim. Belki bir gün daha uzun uzun dertleşiriz. Devran hep zalimin devranı olacak değil ya?!

Özümseyerek okuyan herkese sevgilerimle….

ÇİRKİN HAKARET

Chp’nin tartışmalı Paris çıkartmasını ele alan gazetecilerden biri de Bunehaber Gazetesi İmtiyaz Sahibi ve Basın Platformu Genel Sekreteri Dilek Bozkurt ‘tu. Murat Ongun‘un Paris ‘teki tüm masraflar sponsorlar tarafından karşılandı açıklamasının ardından paylaşım yapan Bozkurt, ” Sponsor, 22 katın üzerine 18 kat daha kaçak yapı yapan inşaatçı Halis Kahriman mı diye sordu hakarete uğradı.

Bu paylaşımın ardından Halis Kahriman ‘ın kardeşi olduğunu söyleyen şahıs gazeteci Bozkurt ‘a hakaret dolu mesajlar attı. Bu da yetmedi gazeteci Bozkurt ‘a destek veren Haber Ekspres Gazetesi İmtiyaz Sahibi ve Basın Platformu üyesi Barış Çelik ‘de hedef oldu. Bozkurt ‘a verdiği destek sonrası gece boyunca yaklaşık 100 civarı telefonla aranıp taciz ve tehdit edildi. Gazeteciler savcılığa suç duyurusunda bulunacaklarını açıkladı.

GAZETECİLER VE SİYASİLERDEN DESTEK

Basın Platformu ve birçok basın kuruluşunun yanında siyasi partilerden Bozkurt ve Çelik ‘e destek mesajı geldi. Destekleyenlerden biri de GİK üyesi Erol Karapınar oldu, ” Basının susturulamayacağını ” ifade eden Karapınar basın özgürlüğüne vurgu yaptı. Öte yandan birçok siyasi partili destek mesajları gönderdi.

BASIN PLATFORMUNDAN KINAMA

Basın Platformu genel sekreteri Dilek Bozkurt ve Platform üyesi Barış Çelik‘e yapılan çirkin hakaret ve tehditler sonrası Platform Başkanı Mehmet Remzi Tanış yazılı bir açıklama yaparak meslektaşlarına yapılan çirkinliği kınadıklarını ve basının özgürlüğüne vurgu yapan bir açıklama paylaştı.

İşte o açıklamanın detayları: