Biz bu nesli ne yaptık?

Bir zamanlar okul denince akla ne gelirdi?

Defter…
Kalem…
Tebeşir tozu…
Bir de teneffüste koşturan çocuk sesleri…

Şimdi?

Silah sesi.
Sireni açılmış ambulans.
Ve siyah poşetler…

Daha çocuk bunlar…
7.sınıf…
8.sınıf…
Lise son…

Ama ellerinde kalem yok artık.
Tetik var.

Kahramanmaraş…
Bir ortaokul.
Teneffüste çocuklar.
Bir öğrenci…
Elinde 5 silah, 7 şarjör…
4 ölü.
1 öğretmen.
3 çocuk.

Şanlıurfa…
Okul basılıyor.
Kurşunlar sınıflara giriyor.

Mersin…
Bu kez erken yakalanıyor.
Ama niyet aynı.

Soru şu:
Neler oluyor bu çocuklara?

Daha hayatı tanımadan
ölümü bu kadar kolay nasıl tanıdılar?

Bir zamanlar biz…
Köyden yürüyerek okula giderdik.
Karanlıktan korkardık ama
insandan korkmazdık.
Yolda bir ihtiyar durdururdu:
“Okuyun oğlum…” derdi.
“Adam olun…”

Şimdi çocuklar birbirine soruyor:
“Üst mü oynayalım, alt mı?”

Ve bir diğeri…
“Kaç mermi yeter?”

Bu bir anda olmadı.
Bu çocuklar bir sabah uyanıp canavar olmadı.
Biz yaptık.
Evet…
Biz büyüttük bu öfkeyi.

Televizyonu açıyorsun…
Silah…
Mafya…
İntikam…

Güç dediğin şey:
daha çok adam vurmak.
Daha çok korkutmak.
Daha çok hükmetmek.

İnterneti açıyorsun…
Şiddet sıradan.
Kavga normal.
Ölüm bir “video içeriği”.

Evde ne var?
Konuşma yok.
Dertleşme yok.
Anlayış yok.
Ama sınırsız ekran var.
Sınırsız yalnızlık var.

Okul?
Bilgi var.
Ama değer yok.
Sınav var.
Ama hayat yok.

Sonra soruyoruz:
“Bu çocuklara ne oldu?”

Bu çocuklar…
Sevilmeden büyüdü.
Dinlenmeden büyüdü.
Anlaşılmadan büyüdü.
Ama en kötüsü…
Yönsüz büyüdü.

Bakın çok açık söyleyeyim:
Bu mesele sadece güvenlik meselesi değil.

Ama güvenlik de şart!
Evet…
Okullara X-ray konulmalı.
Güvenlik görevlisi olmalı.
Denetim artırılmalı.

Ama yetmez!

Çünkü mesele çantadaki silah değil…
Çocuğun içindeki patlama.

Eğer bir çocuk…
Okula silahla geliyorsa…
Orada eğitim sistemi değil,
toplum alarm veriyor demektir.

Biz çocuklara ne verdik?
Rekabet…
Baskı…
Kıyas…

Ama ne vermedik?
Merhamet…
Sabır…
Değer…

Bir nesil yetişiyor…
Her şeyi biliyor.
Ama kendini bilmiyor.

Bir nesil yetişiyor…
Her şeye ulaşabiliyor.
Ama kimseye dokunamıyor.
Ve o boşluk…
Bir gün silahla doluyor.

Bugün Kahramanmaraş…
Dün Şanlıurfa…
Yarın neresi?

Asıl soru bu değil.
Asıl soru şu:
Biz bu çocukları ne zaman kaybettik?

Eğer hâlâ anlamazsak…
Eğer hâlâ sadece izlersek…
Yarın o siren sesleri daha da çoğalacak.

Okullar bilgi yuvasıydı…
Şimdi güvenlik sorununa dönüştüyse…
Orada sadece çocuklar değil…
Bir toplum kaybediyordur.