Bugün kağıdı kalemi değil, yüreğimizi masaya koyalım. Çünkü bugün, 15 yaşında, hayatlarının baharında, gülüşü bir parkta, bir mahalle arasında yarım kalan evlatlarımızı konuşalım..

​ Yaşamları, umutları çalınan çocukların fotoğraflarına iyi bakın…

Atlas’ın o vakur bakışına, Mattia Ahmet’in masumiyetine, Alperen’in hayat dolu duruşuna, Hakan’ın kız kardeşini koruma azmine…

Onlar “çocuktu.” Ama onları hayattan koparanlar da “çocuk” diye mi anılacak?

​Sokaktaki o “üç beş serserilerin,” ne idüğü belirsiz zorbaların tek bir dayanakları var: Cezasızlık…

“Nasıl olsa yaşım küçük, nasıl olsa infaz yasasıyla çıkarım, nasıl olsa birkaç yıla ‘baba tahliye’ fotoğrafı paylaşırım” diyen o zehirli zihniyet…

İşte o zihniyet, bugün sokakları birer kan gölüne çeviriyor.

​Cezasızlık, suçu teşvik eder. Eğer bir toplumda çocuklar korunamıyorsa, bunun tek nedeni suçluların cesareti değil, o suçlulara “dur” diyemeyen yetersiz yasalardır. Bir çocuğu kalbinden bıçaklamanın, “yan baktın” diyerek bir hayatı söndürmenin “hafifletici nedeni” olamaz!

​Nice tanıdığımız evlatlarımız, yeğenlerimiz, canlarımız gibi sevdiğimiz, gözlerini daldan, budaktan uzak tuttuğumuz çocuklarımız…

Kavga edenleri ayırayım derken, niyeti güzel, yüzü güzel o fidan, sırf barış gelsin diye gittiği yerde sustalıyla karşılaşıyorsa; orada insanlık çoktan can çekişiyor demektir. Bir anne-baba evladını okula, parka değil, adeta bir cepheye gönderiyorsa; hangi sistemden, hangi huzurdan bahsedebiliriz?

​Bizim sistemden beklentimiz, “çocuktur” denilerek katillerin sokağa salınması değil; masum çocukların yaşama haklarının kutsal bilinmesidir. Adalet, sadece mahkeme duvarlarında yazan bir kelime değil, sokaktaki o 15 yaşındaki fidanın nefes alabilme garantisi olmalıdır.

​Artık kibarlığın, nezaketin, anlayışın “zayıflık” sayıldığı bu karanlık dönemi yırtıp atmak zorundayız. Evlatlarımıza sahip çıkamadık, bari onların hatırasına ve adaletine sahip çıkalım.

​1-2 sene sonra “baba tahliye” yazan bir gençlik değil; elinde kitapla, yüreğinde merhametle, başı dik yürüyen bir gençlik istiyoruz.

​Atlas için, Alperen için, Ahmet için, Hakan için ve ismi duyulmayan binlerce “melek” evladımız için adalet!

​Çünkü bir çocuk ölünce sadece bir can gitmez; o milletin geleceği, umudu ve vicdanı toprağa gömülür.

​Bugün 15 yaşındaki fidanlarımızı toprağa verirken, onları hayattan koparanların “çocuk” zırhına sığınmalarını kabul etmiyoruz. Yan bakma bahanesiyle sönen hayatlar, yetersiz yasaların kurbanıdır.