İnsanların yüzleri maskeli artık.
O kadar çok maske var ki, hakikatin yüzü kalabalıkta kayboluyor.

Gülenler var…
Mutlu gibi duranlar…
İyilik perisi edasıyla ortalarda dolaşanlar…
Alkışlayanlar, “yürü arkandayım” diyenler…
Hatta yanında durup seninle birlikte gözyaşı döküyormuş gibi yapanlar…

Evet, evet…

Mış gibi…
Muş gibi…

Seviyormuş gibi…
Üzülüyormuş gibi…
Dertleniyormuş gibi…

Ama sadece bakıyormuş gibi…
Rol yapıyormuş gibi…

O maskelerin altında fısıldaşmalar var.
“Beni ilgilendirmez.”
“Bana dokunmadıkça sorun yok.”
“Zamanla geçer.”
“Boş ver.”

İnsan en çok da burada üşüyor.
Kalabalığın ortasında, omuz omuza ama yapayalnız.
Birinin acısı konuşulurken, diğerleri saatine bakıyor.

Bir hayat sönmüş, biri “haber linki var mı?” diye soruyor.
Gözyaşı, bir fotoğraf karesi kadar sürüyor.
Sonra ekran kaydırılıyor, hayat devam ediyor.

Maskeler sadece yüzlerde değil artık.
Sözlerde maske var.
Sessizlikte maske var.
Destekte maske var.

İnsanlar üzülmeyi bile taklit ediyor.
Tepki vermeyi, sahip çıkmayı, vicdanlı olmayı da…

Oysa gerçek acı sessizdir.
Gerçek destek gösterişsizdir.
Gerçek iyilik alkış beklemez.

Ama biz ne yaptık?

Samimiyeti yorduk, vicdanı yıprattık.
Geriye bol süslü cümleler, içi boş duruşlar kaldı.

En tehlikelisi de şu:
Maskeyi takanlar değil sadece; maskeye alışanlar…

Çünkü bir süre sonra kimse yüzünü indirmeye cesaret edemiyor.
Gerçek olmak ağır geliyor.
Sahici olmak bedel istiyor.
Ve böylece bir toplum, yavaş yavaş “mış gibi” yaşamaya başlıyor.

Ama şunu unutmayalım:
Maskeler çoğaldıkça, insan azalır.

Bir gün herkes susar, herkes bakar, herkes rolünü oynar…
Ve geriye sadece nefes alan ama hissetmeyen yüzler kalır.

Ben o yüzden hâlâ maskesiz kalanlara inanıyorum.
Acıyı gerçekten hissedenlere…
Sessizce sahip çıkanlara…
Göstermeden iyilik yapanlara…
Çünkü bu dünyayı hâlâ onlar ayakta tutuyor.